ดงบังชินกิ นิสัยดีกว่าศิลปินไทยบางคนอีก…
นี่เป็นคำพูดของตากล้องคนนึงค่ะ ไม่ขอเอ่ยว่าเป็นตากล้องที่ไหนนะค่ะ
เราได่มีโอกาสคุยกับเค้า เมื่อวานค่ะ แบบว่า เค้าเป็นเพื่อนของพี่เรา แบบว่าจบจากที่เดียวกัน คณะเดียวกัน ..... รั้วเหลืองแดงง๊าบบบบบบบ (โฆษณาเกินหน้าเกินตา)
เค้าเล่าให้ฟังค่ะ ตอนที่ให้สัมภาษณ์ตอนโฟโต้บุ๊ค ค่ะ เผอิญพี่เค้าเป็นรายการเกือบสุดท้าย(แต่เค้ามก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคิวสุดท้ายเท่าไหร่)
ตอนที่พี่เค้าเข้าไปแล้ว ดงบังชินกิไม่ได้นั่งเฉยๆนะค่ะ พอทีมงานของพี่เค้าเข้าไปดงบังยืนต้อนรับ ย้ำนะค่ะ ยืนตอนรับ ทั้งๆที่ศิลปินไทยบางคนนั่งเฉยๆ
แถมยังทำความเคารพ ไหว้ แบบไทยด้วยค่ะ ในขณะที่ศิลปินบางคนแทบไม่มีเลย
พี่เค้าอึ้งมากๆเลย แบบว่า เฮ้ย ตั้งแต่ตูทำข่าวมา ยังไม่เคยจะเห็นใครไหว้ตูเลย
แล้วเค้าบอกว่า ตอนให้สัมภาษณ์ ถึงแม้ว่าจะดูเหนื่อยๆก็จริงแต่ ก็ยังยิ้มและหัวเราะกันอยู่
ตอนสัมภาษณ์ เวลาก็มีจำกัด พี่เค้าก็เห็นใจดงบังอ่ะนะ แล้วพี่เค้า ชอบจุนซูมากเพราะดูเฟรนรี่ดี (เอ่อ พี่เค้าเป็นผู้ชายนะค่ะ ทั้งแท่งเลย แล้วก็มีภรรยาแล้วด้วย)
พี่เค้า - พี่ชอบอ้ายคนที่ชอบมะพร้าวนะ มันดูเฟรนรี่ดี พูดภาษาไทยชัดสุด หัวเราะก็ดังกว่าชาวบ้านเค้า ครั้งที่แล้วพี่ก็มาเป็นตากล้องนะ
ชั้น – จริงดิพี่ แล้วเป็นไงมั้ง
พี่เค้า – ก็อย่างที่ได้ดู แต่ก็ต้องตัดไปบ้างบางตอน
ชั้น – โหตัดไปไมอ่ะ เอาแบบเต็มๆไม่ได้รึ
พี่เค้า – เธอก็จ่ายค่าเวลามาดิ นาทีนึงไม่ใช่บาท 2 บาทนะเฟร้ย
ตอนแรกเค้าคิดว่าจุนซูเด็กสุด เพราะดูเริงร่า แล้วก็คิมแจด้วย
พี่เค้า – เฮ้ย อ้ายมะพร้าวมันเด็กสุดปะ แล้วก็อ้ายช้างด้วย (เอ่อ จะรู้สึกไงดีฟร่ะชั้น)
ชั้น – ป่าวๆ คนที่ใส่หมวกอ่ะ เด็กสุด แล้วก็คิมแจ... (พี่ทำหน้างง) หมายถึงนายช้างอ่ะ แก่สุด (โอ้ววว แอบหยาบคาย เค้าเรียกว่า อวุโสสุด ต่างหาก)
พี่เค้า - งั้นเหรอ ไม่มันดูเด็กจังฟร่ะ
ชั้น - ตัวจริงเค้าเป็นไงมั้งพี่
พี่เค้า - ก็หน้าตาดีอ่ะนะ แต่สู้พี่ไม่ได้ซักคน (โอ้วววว กล้าพูด -*- สู้ความหลงตัวเองขอพี่ไม่ได้ใช่มะ)
ชั้น - เหรอ..... ถามจริง ก่อนที่พี่จะพูดนี่พี่ไม่ได้ส่องกระจกใช่มั้ย (แร๊งงงงงงงง)
พี่เค้า - เดี๋ยวไม่เล่าต่อนะเฟร้ย
ชั้น - โอ๋ๆๆๆ ต่อๆๆๆ เอาแบบความคิดพี่เลย ดงบังดูเป็นไงมั้ง
พี่เค้า - ก็หน้าตาดีอ่ะ อ้ายริมสุดดูภูมิฐานอย่างกับเจ้าชาย (คงเป็นชองยุน เพราะถ้าเป็นพร้าว พี่ท่านแกจะเรียกว่า อ้ายมะพร้าว)
ส่วนคนใส่หมวกดูหล่อๆ เงียบๆ ขรึมๆ ผู้ดีๆ มีการศึกษา (-*-) คนกลาง พูดมาก จนล่ามบางครั้งแปลไม่ทัน (ประมาณว่าจำไม่ได้ว่าพูดไรบ้าง) แต่ดูดีแบบ ผู้ชายงาม หน้าดูสวยอ่ะ หน้าสวยค่อดๆ แบบผู้ชายหน้าสวย ไม่ใช่ผู้หน้าหน้าเหมือนผุ้หญิง (อ๊ากกกกกกกก พี่เค้าเริ่มหลงคิมแจ 555++) คนที่ใส่แว่น....ใช่มั้ย...หัวเราะเก่งดี หล่อแบบไฮเปอร์ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแว่นและทรงผมหรือเปล่าที่ทำให้คิดแบบนั้น แล้วสุดท้าย นายมะพร้าว รอยยิ้มดูเหมือนเด็กๆ เสียงดังๆเหมือนเด็ก จนตอนแรกพี่นึกว่า เด็กสุด ดูหล่อ เวลานิ่งๆดูหล่อเวลายิม้ดูน่ารักสดใส ดูมีหลายคาเรคเตอร์ดี
อิชั้นกรี๊ดค่ะ ปลื้มค่อดๆ จะมีตอนนึงเค้าให้พูดภาษาไทย แล้วพี่ทั่นคิม จุนซู แกพูดผิดแล้วแกก็ขำใหญ่เลย ทีมงานเลยขำไปกับแกด้วย
จุนซูหลุดบ่อยมาก แล้วอ้ายหน้าแก่ๆ (เราก็ถามว่า อ๊ากกกก ไม่มีนะ ใครหน้าแก่ หยาบคายๆๆๆๆ พี่เค้า - อ้าย....ข้างๆกันน่ะ) ตาปาร์นั่นเอง (ระทมมาว่าปาร์ค เยี่ยงนี้ได้เช่นไร ปล.ไม่กล้าวีนมากเดี๋ยวเค้าไม่เล่า) ก็รับกันดี แต่พี่เค้าฟังไม่รู้เรื่องค่ะ เหอๆ
แล้ว นายปาร์ค ก็ฮาอีก แต่พี่ท่านแกจำไม่ได้ว่า พูดอะไร แต่เรื่องพูดภาษาไทยเนี่ยแหละ
แล้วตอนให้สัมภาษณ์เสร็จ พี่เค้าก็รอเพื่อนอยู่ แล้วมีคนรู้จักที่เป็นทีมงานของโฟโนล็อค(คือรู้จักได้ไม่นานหรอกค่ะ แต่ทำเป็นรู้จักกันมาซักชาติ) เค้าเล่าให้ฟังว่า
“เออ เนี่ย นู๋ไม่เคยเจอเลยนะพี่ งานนี้เป็นงานใหญ่นะตั้งแต่ยามาฮ่าแล้ว นู๋ไม่เคยทำงานใหญ่ขนาดนี้มาก่อน แล้วตอนที่นู๋อยู่ในห้องสัมภาษณ์ (เจ๊แกทำหน้าที่เฝ้านักข่าว ประมาณว่า เซอร์วิสสื่อ) ก่อนดองบัง (อ๊ากร้าวราน ดงบังค่ะเจ๊) จะเข้า แบบว่า เค้าไหว้และก้มหัวให้สต๊าฟด้วยอ่ะพี่ นู๋แบบเฮ้ย ศิลปินระดับเอเชียไมมีมารยาทจังฟร่ะ”
(ปล. เจ๊แกไม่ได้พูดอย่างนี้เป๊ะๆหรอกค่ะ(แกพูดไม่ฮ้าวขนาดนี้) แต่พูดอารมณ์ประมาณนี้ เราเลย แต่งประโยคบางคำให้มันได้อารมณ์ แบบ บิ้วอารมณ์คนอ่าน -*-)
คือ แบบว่าเราฟังไปแล้วปลื้มไปเลย
ตอนแรกก่อนพี่เค้าจะไปเจอดงบังจะๆ เค้าคิดว่า ดงบังอ่ะนะ ศิลปินดัง นึกว่าจะ หยิ่งๆเก็กๆ เหมือนกับดาราบ้านเราบางคน
แต่พอครั้งที่แล้ว อย่างอึ้ง จากครั้งที่แล้วและครั้งนี้ดงบังก็ยังมีมารยาทและน่าประทับใจเหมือนเดิม
จนพี่เค้าแบบว่า “เออ ดงบังจะดูภูมิฐาน ขรึมๆมีเสน่ห์ บทจะเล่นก็เล่น บทจะจริงจังก็สุดๆ พี่ว่า ถ้าศิลปินส่วนใหญ่เป็นแบบนี้ก็ดี ดูให้เกียรตินักข่าว ดูเฟรนรี่ ไม่ถือว่าตัวเองเหนือกว่า”
โอ้ววววว ปลื้มค่ะปลื้ม ปลื้มสุดๆ ถึงแม้บางอันเราจะจำไม่ได้
แบบ ตกๆหล่นๆ แต่ ประโยคข้างบนเราจำได้แม่น แบบ ฟังพี่เค้าไปแล้วยิ้มไป ปลื้มสุดๆ
คือเราคุยกับพี่เค้าเยอะนะ ...... แต่จำไม่ค่อยได้
กรี๊ดๆ จนพี่เค้าเกือบจะไม่เล่า ประมาณว่า ตูรำคาญอินี่เหลือกำลัง -*- เราก็ตื้อๆ จนพี่เค้าไม่ต้องทำอะไร
แอบขอบัตรสื่อพี่เค้ามาด้วย แต่เค้าบอกว่า “เสียใจอ้ายน้อง เนื่องจากแค่ทีมงานพี่มันก็แย่งกันจะเป็นจะตาย
ถ้าขอมากเดี๋ยวจะหาว่า “แกจะเอาไปเผาเล่นรึ”
ขนาดลงทะเบียนขอ 3 ใบเค้ายังมองหน้าเลย
เหนื่อยค่ะ พยายามคิดสุดชีวิตว่าคุยไรมั้ง แต่จำไม่ค่อยจะได้จริงๆ
ขอโทษนะค่ะ…………..
ปลื้มง๊าบบบบบบบบบบบบปลื้ม >/////< ปลาบปลื้มๆๆๆๆๆๆๆ
